Σε κανέναν μας δεν αρέσει η εθνική μας να παίζει φουλ άμυνα και να κερδίζει στη κόντρα, όμως με αυτή τη συνταγή ήρθαν οι παλιές μεγάλες επιτυχίες μας και κατακτήσαμε το Euro του 2004.
Θα σχολιάσει κάποιος ότι άλλες εποχές κι άλλο ρόστερ. Πολύ σωστά. Τώρα διαθέτουμε αρκετούς ποιοτικούς παίκτες, που σύμφωνα με τον τεράστιο Σβαϊστάινγκερ δεν έχει η Γερμανία, οι οποίοι έχουν το ταλέντο να παίξουν διαφορετικά και να προσφέρουν και θέαμα.
Όταν, όμως, έχεις αντιπάλους σαν τη Γερμανία δεν είναι εύκολο να παίξεις όπως στο Βελιγράδι. Χρειάζεται διαφορετική τακτική προσέγγιση.
Η αλήθεια είναι ότι υποφέραμε. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Όχι ότι η ομάδα του Κλοπ μας έριξε στο καναβάτσο, αλλά μας πίεσε και ζοριστήκαμε.
Παίξαμε, όμως καταπληκτική άμυνα. Όλα τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.
Ο Τζολάκης πραγματικός κέρβερος, ο Μαυροπάνος με τον Ρέτσο ήταν απροσπέλαστοι, ο Τσιμίκας με τον Βαγιαννίδη έκαναν αυτό που έπρεπε, ο Ανδρούτσος με τον Ζαφείρη έτρεχαν ασταμάτητα, γενικά όλη η ομάδα ήταν συγκεντρωμένη να υπηρετήσει το σχέδιο του προπονητή.
Το σκηνικό άρχισε κάπως να αλλάζει όταν μετά το πρώτο δεκάλεπτο της επανάληψης αποφασίσαμε να ανέβουμε πιο ψηλά και να βάλουμε τη μπάλα κάτω. Με σωστές αποστάσεις των γραμμών και πλήρη αλληλοκάλυψη.
Θα μπορούσαμε να είχαμε σκοράρει με την απίστευτη ευκαιρία του Ιωαννίδη, αλλά το κάναμε λίγο αργότερα με τον Κουρμπέλη που είχε μπει αλλαγή και βοήθησε πολύ να πάρουμε ανάσες στην άμυνά μας.
Η Γερμανία δεν με φόβιζε και το τόνισα χθες στον Real Fm (12 με 3 κάθε Σ/Κ). Όλοι μας διαπιστώσαμε ότι το ποδόσφαιρό τους περνάει κρίση.
Την αντιμετωπίζουμε ως μεγάλη και τη σεβόμαστε για την ιστορία και τη φανέλα της. Γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλη αξία η νίκη μας που έχει κάνει τον γύρο της Ευρώπης.
Το τελευταίο που με απασχολεί είναι ο χαρακτηρισμός νάνος που έγραψε η γνωστή ανθελληνική γερμανική εφημερίδα.
Ας ρωτήσουν και τον Κλοπ και τους παίκτες του αν η Ελλάδα είναι νάνος.
Διότι εγώ είδα μια ομάδα που μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της και τα κατάφερε. Δίδαξε πώς παίζεται η άμυνα συνολικά και ατομικά.
Μέχρι ζεϊμπέκικο χόρεψε ο Καρέτσας τον αντίπαλό του. Τόσο μεγάλη ήταν η αυτοπεποίθηση των διεθνών μας που σαφώς έχουν αλλάξει επίπεδο και δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν.
Αυτή η εθνική ομάδα είτε παίζει 4-2-3-1 η, 4-4-2 όπως χθες η, με οποιοδήποτε άλλο σχηματισμό επιλέξει ο Γιοβάνοβιτς δεν έχει ταβάνι.
Είναι ικανή για όλα, διότι διαθέτει μεγάλους παίκτες που το πιστεύουν ότι μπορούν να τρελάνουν την Ευρώπη. Στο κάτω κάτω δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και από κανέναν. Πλέον απέδειξαν ότι ξέρουν να πάρουν και αποτέλεσμα.
Καλό το Nations League, αλλά αυτό που περιμένουμε είναι να καμαρώσουμε την ομαδάρα μας στο Euro 2028. Ξέρουμε πια τον δρόμο…
