Δυόμισι αιώνες

Ακόμα και η πιο προχωρημένη φαντασία δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι οι ΗΠΑ θα γιόρταζαν τα 250 χρόνια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας στη σκιά της επαναδραστηριοποίησης του Δόγματος Μονρόε που ανακηρύσσει το Δυτικό Ημισφαίριο αποκλειστική ζώνη επιρροής της Ουάσινγκτον.

Ετσι η υπερδύναμη που επέβαλε την παγκοσμιοποίηση είναι η πρώτη που την αμφισβητεί, με αποτέλεσμα ένα πρωτοφανές στα ιστορικά χρονικά παράδοξο. Οι ΗΠΑ, που μέχρι πρόσφατα ήταν η αδιαμφισβήτητη κυρίαρχη δύναμη, αντί να συνεχίσουν να είναι μια φύσει και θέσει συντηρητική υπερδύναμη, επέλεξαν μια αναθεωρητική γραμμή πλεύσης, αρχής γενομένης με την εισβολή στο Ιράκ την άνοιξη του 2003.

Για όλους όσοι δεν είχαν κατανοήσει το μήνυμα της επικαιροποίησης του Δόγματος Μονρόε, ο Τραμπ έσπευσε να διεκδικήσει την ενσωμάτωση του Καναδά και της Γριλανδίας στις ΗΠΑ! Στον ενάμιση χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ επιχείρησε να εξαγοράσει την αποχώρηση του Μαδούρο και όταν συνάντησε δυσκολίες, «τα βρήκε» με τον ηγετικό πυρήνα του καθεστώτος, μια φόρμουλα που επιχείρησε ανεπιτυχώς να εφαρμόσει στις διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η περιτείχιση του Δυτικού Ημισφαιρίου αλλά κυρίως η προσπάθεια του Τραμπ να ελέγξει το κόστος παραγωγής σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία μέσω της τιμής της ενέργειας αποτελούν σοβαρή ένδειξη ότι οι ΗΠΑ επεξεργάζονται μια συνολική επιθετική αναδίπλωση.
Ο «αμερικανικός αιώνας» ήταν τελικά πολύ σύντομος και εντελώς διαφορετικός από την προαναγγελία του, με το μοναδικό στα ιστορικά χρονικά προβάδισμα ισχύος των ΗΠΑ να μην αρκεί για την εγκαθίδρυση μιας Pax Americana.

Η αλλαγή φρουράς στην παγκόσμια ηγεμονία από τη Βρετανία στις ΗΠΑ το 1947 ήταν αναμενόμενη από δεκαετίες, καθώς δεν υπήρχε ισότιμο αντίπαλο δέος.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, κυριαρχούσε η βεβαιότητα ότι η Κίνα θα διαδεχθεί τις ΗΠΑ σε ένα σκηνικό διπολικής κλασικής αντιπαράθεσης. Οι ΗΠΑ είχαν το προνόμιο μιας χωρίς προηγούμενο μονοκρατορίας στη διάρκεια του οποίου ονομάστηκαν μόνη υπερδύναμη.

Σήμερα οι ΗΠΑ προσπαθούν να προσαρμοστούν σε έναν πολυκεντρικό-πολυπολικό κόσμο, ο οποίος εξ ορισμού θα είναι ασταθής και απρόβλεπτος. Πρόκειται για ένα νέο παγκόσμιο τοπίο που κλείνει ένα κεφάλαιο αιώνων της ευρωπαϊκής Ιστορίας και της Δύσης συνολικά.

Η Ομάδα G-20 μπορεί να μας προϊδεάσει για το προφίλ του πολυπολικού κόσμου, με τις ΗΠΑ να διατηρούν μεν ένα προβάδισμα ισχύος, αλλά και να συνδιαμορφώνουν τους παγκόσμιους συσχετισμούς με τα υπόλοιπα κέντρα ισχύος του πλανήτη.

Τούτων λεχθέντων, στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ πρώτη φορά θα παίξει ρόλο η εξωτερική πολιτική.